Marck Kuiken

#140; Marck Kuiken

Marck meldde zich aan nadat hij op debaard.nl over mijn project had gelezen. Als baarddrager ervaart hij regelmatig tegenstand en vooroordelen jegens de baard en dit was één van de redenen om mee te doen aan baardmannen.nl.

In zijn dagelijks bestaan is Marck politieagent. Dit is ook de hoofdreden dat je Marck niet op facebook of zo terugvindt. Niet dat de behoefte zo groot is, maar als politieman vervul je een publiek beroep. Ik vroeg hem of de baard een beetje geaccepteerd is in politieland, maar dat valt nog vies tegen. Blijkbaar is geschoren nog de standaard bij oom agent, dat dat maar snel mag veranderen.

Zijn favoriete oom had vroeger een baard, Marck associeert baarden dus ook met aardige mensen. Ik kan dat beamen. Marck had altijd al een baardje of een ongeschoren kin, maar heeft de baard pas echt laten groeien toen hij thuis kwam te zitten een tijd geleden. Overspannen was het oordeel, tegenwoordig zouden ze het misschien PTSS noemen. Als politieagent kom je nu eenmaal een hoop narigheid en vervelende dingen tegen. En soms breekt je dat op. Niet dat daar altijd begrip voor is trouwens, niet bij leiding en niet bij sommige collega’s. Tot ze het zelf meemaken, dan wordt het anders. Ondertussen is Marck weer met plezier aan het werk, meestal dan, want je blijft nu eenmaal in aanraking komen met minder leuke dingen.

Als Marck geen politieagent was geworden dan had hij vast een motorzaak. Hij is dol op motoren, vroeger de wegracers, maar de laatste tijd gaat het hart uit naar de off-road motoren. Een reis door de natuur van Noorwegen of dor de Pyreneeën staat hoog op het verlanglijstje. Niet verwonderlijk dat hij bij de politie ook als contactpersoon optreedt tussen de verschillende motorclubs en de politie. Baard, motor, arm vol tattoo’s… Niet de geijkte meneer agent, ik hou daar wel van!

Het was een toffe ontmoeting, ik portretteerde hem op de Ulesprong. Een plek waar de politie nog wel eens komt. En bovendien zou het gesloten moeten zijn, dus waren we dan lekker in overtreding. Maar het hek was open, dus we konden zo doorlopen. Jammer, maar niet heus, de foto’s zijn er niet minder om geworden.

Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *